Yıl 2071, Anadolu’nun bin yıllık hikâyesinin son yılıydı. Fakat kimse bunun farkında değildi. Ülkenin adı artık haritalarda farklı yazılıyor, şehirlerin eski isimleri resmi kayıtlardan siliniyor, okullarda tarih dersleri kaldırılalı yıllar oluyordu. İnsanlara geçmişin gereksiz bir yük olduğu öğretilmiş; gelenekler, milli duygular, kültürel etmenler ve aile mefhumu gibi olguların içi boşaltılmıştı. Tüm bunlar belirli bir program dâhilinde yapılıyordu. Anaokulundan ilkokul sıralarına, lise bahçesinden üniversite amfilerine kadar eğitim hayatının her alanında bu programın amacına hizmet edilecek ağlar hassasiyetle örülüyordu. Devletin yeni eğitim sistemi tek bir cümle üzerine kurulmuştu: “İnsan geçmişinden bağımsızdır.” Geçmişini hatırlamayan bir toplumun daha kolay yönetileceğine inanıyorlardı. Bunun için de kapsamlı bir toplumsal mühendislik yapılıyor, sosyal hayatın hiç bir alanının halkın tasarrufuna bırakılmasına müsaade edilmiyordu. Hatta büyük ölçüde de başarılı olmuşlardı. İstanbul’un eski semtlerinde Türkçe konuşan insanların sayısı azalmış, Anadolu’nun dört bir yanındaki binlerce yıllık yer adları değiştirilmişti. Müzelerde Türk tarihine ait eserlerin büyük bölümü depolara kaldırılmıştı. En kötüsü ise insanların bunları önemsememesiydi. Mete bunu ilk kez üniversitenin tarih arşivinde fark etmişti. Yirmi bir yaşındaydı. Tarih bölümünde okuyordu. Arkadaşlarının çoğu onun geçmişe olan ilgisini garip buluyordu. “Ne değişecek Mete?” diye iğneleyici ve üstenci cümleler kuruyorlardı. “Malazgirt’in üzerinden bin yıl geçmiş. İnsanlar geleceğe bakmalı.” diye de başka bir yargılama cümlesi ekliyorlardı peşinden. Mete her defasında aynı cevabı verirdi: “Geçmişini bilmeyen bir toplum geleceğinin sahibi olamaz.” Fakat bunu söylerken kendisinin bile tam olarak neden mücadele ettiğini bilmiyordu. Ta ki o geceye kadar. Üniversitenin bodrum katındaki eski arşivlerinden birinde merakını doyurmaya çalışırken katalogda bulunmayan küçük bir kutu buldu. Kutunun üzerinde bu tarihler vardı: “1071-2071” Mete kapağı açtığında içeride sararmış bir defter gördü. İlk sayfada tek bir cümle yazıyordu: “Bin yıl sonra bunu okuyacak kişi, eğer hâlâ Türkçe okuyabiliyorsa, biz kaybetmedik.” Mete uzun süre sayfaya baktı. Sonra defteri okumaya başladı. Defter, yıllar önce ortadan kaybolmuş bir tarih profesörüne aitti. Profesör, devletin tarih politikalarının arkasında yürütülen daha büyük bir projeyi keşfetmişti:Projenin adı: SIFIR. Amaç yalnızca Türk tarihini değiştirmek değildi. Amaç, insanların kendilerini belirli bir millete, kültüre ve geçmişe ait hissetmesini sağlayan bütün hafızayı ortadan kaldırmaktı. Dil değiştirilecek, yer adları değiştirilecek, bayramlar kaldırılacak, tarih yeniden yazılacak, eski semboller yasaklanacak ve -en önemlisi- insanlara bütün bunların zaten kendi tercihleri olduğu düşündürülecekti. Mete’nin elleri titremeye başladı. Defterin son sayfasında bir adres vardı. Bir de dört isim: Mete, Tuna Alp, Duru. Mete nefesini tuttu. Bu isimleri tanıyordu. Üniversitede birlikte okuduğu üç arkadaşı ile kendi ismi yazıyordu. Mete soğuk terler döküyor; bir rüyada olup olmadığını kontrol etmek için dilini ısırıyor, etlerini sıkıyordu. Fakat rüya âleminden çok uzakta, gerçek dünyanın tam ortasında bir garip duygu içerisindeydi. Mete bir anlık şok ile defteri çantasının içine atıp koşar adımlarla kampüsten çıktı. Eve girer girmez odasına geçti. Hâlâ elleri titriyor, nefesini kontrol edemiyor ve terlemeye devam ediyordu. Soğuk bir duşun iyi geleceğini düşünerek eline aldığı kumanda ile banyoyu ve suyun sıcaklığını ayarladı. Duş gerçekten iyi gelmiş ilk şoktan kurtulmuştu. Biraz rahatlayınca gördüklerini ve okuduklarını defterde isimleri yazan arkadaşlarına birer birer anlatıp ertesi gece üniversitede buluşmak üzere sözleştiler. Mete bir süre daha defteri inceledikten sonra dedesinden miras kalan en sevdiği kitaplardan birini aldı ve yatağına uzandı. Kırk beş yıl önce ölen İlber Ortaylı isimli çok kıymetli bir tarih profesörüne ait olan bu kitabın ismi “İstanbul’dan Sayfalar” idi. İstanbul hikâyeleriyle büyüyen Mete, bu kitabın her sayfasını dedesi ile uyku öncesi bir randevu gibi düşünerek okuyordu. Ertesi gece dört arkadaş, belirledikleri saatte üniversitenin terk edilmiş gözlemevinde buluştular. Mete çantasından çıkardığı defteri masanın üzerine bıraktı ve arkadaşlarına “işte bu” anlamına gelecek bir işaret ile defteri gösterdi. Duru ilk sayfayı okudu. Tuna birkaç dakika boyunca hiçbir şey söylemeden arkadaşlarının gözlerinde gezindi. Alp ise pencerenin dışındaki şehre baktı. Şehrin üzerinde devasa holografik reklamlar dönüyordu: “Geçmişsiz Bir Dünya, Özgür Bir Gelecek!” Alp başını çevirdi: — Bunu gerçekten yapmışlar. Mete cevap verdi: — Hayır. Üçü ona baktı. — Daha kötüsünü yapmışlar. —Ne? —Bize yaptıklarını unutturmuşlar! O anda odadaki bütün ışıklar söndü. Gözlemevinin eski ekranlarından biri kendiliğinden açıldı. Ekranda tek bir tarih belirdi: “26 Mayıs 2071” Altında ise geri sayım başladı: 365 gün. Duru fısıldadı: —Bu ne? Mete defterin son sayfasını çevirdi. Orada yeni bir cümle vardı. Daha önce orada olmadığına yemin edebilirdi. “1000. yılın sonunda hatırlayanlar kalmayacak.” Mete arkadaşlarına baktı. — Öyleyse hatırlayan biri kalacak. Tuna gülümseyerek “Kim?” diye sordu. Mete cevap verdi: —Biz! O gece, Anadolu’nun bin yıllık hafızasını yeniden uyandırmaya çalışan dört genç, tarihin en büyük unutuluşuna karşı ilk adımlarını attı. Fakat henüz bilmiyorlardı. Onları yalnızca devlet takip etmiyordu. Onları, geçmişini hatırlayan herkesi susturmak için kurulmuş gizli bir örgüt de izliyordu. Örgütün adı ise yalnızca bir kelimeden oluşuyordu: “ÇERÇEVE”