“Öd tengri yaşar, kişi oglı kop ölgeli törimiş.” Bilge Kağan (Zamanı Tanrı yaşar, insanoğlu hep ölmek için doğmuş / yaratılmış.) Sokaklar, bakışlar başka; sesler, kokular, korkular ve akşamüstleri de... Yahya Kemal'in "takvim oyunları" dediği seneyi devriyelerin yer aldığı takvimlerin, sayıların bir dini ve imanı olduğunu düşündüğü zaman parçacıklarının; ömrün yekûnuna baktığımızda ne kadar hızlı geçtiğini fark edip üzüldüğümüz günle, mesai saatlerinde saate bakıp erken bitmesini istediğimiz günün, ömrün her kıtada çok kez kısa oluşu aynı ama. Bilenler çok kez okumuştur herhalde Tanpınar'ın: “Kim bilir şimdi nerdesin? Senindir yine akşamlar; Merdivende ayak sesin Rıhtım taşında gölgen var” dizelerini. Özlemek aynı mesela her rıhtımda, her coğrafyada ve lisanda. Bakınız, bilmediğiniz bir kıtada insanlarla biraz daha aynileştik bir kerre daha. Göz rengimiz, ismimiz ve hikâyemiz bir yerden sonra başka olsa da... Bir yerden sonra diyorum çünkü tercihlerimiz hikâyemizi diğer insanlardan ayırdı. Zaman tezgâhındaki türlü kumaşlardan birini kuşanıp dolaştık yeryüzünde. Zamanın keskinliği her takvim yaprağında bir parçamızı aldı üstümüzden. Kâğıt kesiklerini hafife almamak lazımdı oysa. Farkında olmadık mesai saatlerinde geçen zamanın. Oysa belliydi mesai saatlerimiz. Mesai sonrası da yorulup uyumayı yahut başka bir meşguliyete adımlamak için kullandık ayaklarımızı ve ayakkabılarımızı. Özlem duyduğumuz şeylerin boynu büküldü akşamüstleri. Masaya koyduysak yapay çiçekle yalnız kaldı cam kenarında. Bekliyordu oysa pencere kenarında; gelecekti özlem duyduğu her şey. Erteledik çok kez. Bir kelimeyi, bir tepkiyi... Sonrası vardı çünkü her şeyin. Ne icat ama! Pazar/ertesi, cuma/ertesi... Bize yetmiyordu, sığmıyorduk çünkü çok kez zamana; biz ve yapmak istediklerimiz... Belki de hiç var olmadık kendimizce. Standart kalıplara hapsolduk çok kez. Aynileştik hız kesmeden; tek ömrümüz varken ve çeşit çeşitken... Behçet Necatigil dilince sevgileri yarınlara bıraktık. Ertelediğimiz her kelime, üzerine toz konan birer antika eşyaya dönüştü sonra içimizde. “Yarın söylerim” dediğimiz sevgiler, “haftaya gideriz” dediğimiz yollar, “bir gün dinlerim” dediğimiz şarkılar... Hepsi zamanın o doymak bilmeyen kursağında yok oldu. İşgal edilmiş yalnızlığımıza “güçlü olmak” dedik sonra. Mahzunluğunu görmezden geldik yapmak istediklerimizin ve onu zeyn ettik suskun evlerle ve çiçeksiz pencerelerle; çünkü vakti olmadı yalnızlığımızın ve mesai saatlerimizin ve sonrasının. Zaten aldığımız çiçekler de soldu. İnat edip bir kerre daha aldık ama yine öldü elimizde Mustafa Necati Sepetçioğlu'nun Menevşeler’i. Hikâyemiz bir başkasının hikâyesine denk gelmedi sonra. Herkes avaz avaz arıyorken diğer yanını, ona saklıyorken en güzel günlerini; biz yine koşa koşa ya işe gidiyor ya işten dönüyorduk ve vaktimiz yoktu. Yorgunduk gerçekten yapmamız gereken şeyleri yapmamaktan. Bir göz açıp kapama mesafesindeki ömrümüzü anlamlı kılacak şeylerden birini yapmamış olarak ölmek! Daha korkunç bir şey bilmiyorum. Oysa öyle olmamalıydı, değil mi? Bir evi aydınlatan şey sadece tavanındaki avize değil; o duvara vuran iki çift gölgenin, aynı bardağı paylaşan iki elin sıcaklığıydı. Söylenmemiş sözlerin ağırlığıyla yaşlanmaktansa, hakikati bir çocuk saflığıyla muhatabının gözlerine itiraf edip rahatlamak vardı. Dünyanın ötesine hoş sedalarımızın ulaştığı; aradığımız gölgeye, karışmak istediğimiz sese ve sığmak istediğimiz gözlere muhatap olduğumuz bir ömürdü aradığımız. Daha fazla hayal edilen şeye inancımızı yitirmeden o anı yaşamak! Sade mutluluktan mı ibaret yaşamak? Elbette ki değil. Hüzün de olsun. Onsuz da olmuyor hani. İnsan hüznünü küçültmeli basit bir matematikle. İki artı iki dört eder sonuçta. Bir akşam vakti kumsalda kalmalı ayak izimiz aheste birer nota gibi; ertesi sabah erkenden kapı eşiğinde oturmalı yüzümüzde hafif güneş yanıklarıyla. Radyomuz varsa çalmalı mutfakta hoş bir ezgi. Pazar günü kalabalık şen bir kahvaltı sofrası, ertesi gelmeden hem de. Sadri Alışık filmleri, Mustafa Kutlu, karpuz peynir kahvaltılı yazlar, şiir, yaz sinemaları ve Beşiktaş. Ne saadet ama!